HISTORY

The Name of the Church and the Bodies which have Constituted it.

The name of the Diocese shall be the Jaffna Diocese of the Church of South India (hereinafter referred to as J.D.C.S.I.) and the Diocesan Council of this Diocese shall be called the Jaffna Diocesan Council of the Church of South India (hereinafter referred to as the Diocesan Council).
Whereas the Jaffna Council of the South India United Church is a constituent part of the Church of South India which is an Episcopal Church, it is necessary that the work of the Jaffna Council of the South India United Church and that of the American Ceylon Mission be coordinated under a common Diocesan Council. The name of this Council shall be Jaffna Diocesan Council of the Church of South India.
Whereas following the arrival of the American Ceylon Mission in Jaffna on the 11th July in the year 1816 and the formation of. the Ceylon Congregational Council in 1905, the Churches of the Madura and Jaffna Missions of the American Board of Commissioners for Foreign Missions, and those of the South India District Committee and the Travancore Mission of the London Missionary Society (LMS), in their organized capacity as "The United Churches of South India and Ceylon," on the one part; and the Churches of the Arcot Mission of the Dutch Reformed Church and those of the United Free Church Mission of Madras in their organized capacity as "The South India Synod of the Presbyterian Church" on the other part; have determined for the glory of God to unite organically into one body:
And whereas, in pursuance of this determination, the above two bodies have agreed upon a common basis of union which has been accepted by the Churches which they represented:
And whereas the General Assembly of the Presbyterian Church to release its Synod of South India in order to become a part of in India did at its meeting in Calcutta, December 28, 1907, resolve this union:
It was, therefore, resolved that the appointed representatives of the two Bodies as referred to above, having been assembled for the purpose of consummating the proposed Union, gratefully acknowledging God's guidance in the past, and invoking His blessing upon all those who were present on 25th July 1908 constituted themselves the Provincial General Assembly of the South India United Church; and that they adopted as their own name of the Plan of the Union "The South India United Church (S.I.U.C.)." The S.I.U.C. was formed in the year 1910 and the Jaffna Congregational Council became the Jaffna Council of the S.I.U.C.
The Church of South India (C.S.I.) is the Church constituted by the union in 1947 (27th September), of the Madras, Madura, Jaffna, Kannada, Telugu and Travancore Church Councils of the South India United Church; the South India Province of the Methodist Church, comprising the Madras, Trichinopoly, Hyderabad and Mysore districts, and the Dioceses of Madras, Dornakal, Tinnevelly and Travancore and Cochin in the Church of India, Burma and Ceylon, in which in 1950 merged the North Tamil Church Council of the South India United Church, in 1958 the Bombay Karnataka Council of the United Basel Mission Church in India, in 1968 the South Canara and Coorg District Council of the United Basel Mission Church in India, and in 1975 the Anglican Congregations in the Nandyal Diocesan area.
As a result of this historic union, The Jaffna Council of the South India United Church became the Jaffna Diocese of the Church of South India (J.D.C.S.I.). Within a month, on 20th October 1947, the American Ceylon Mission handed over its work to the Jaffna Diocese of the Church of South India. This integration of the Mission with the Diocese has made the Diocese responsible for a wider and varied type of work.
The Jaffna Council of the South India United Church had inherited a Congregational tradition, though the "independency" of the Local Church which is the governing principle of Congregationalism, had in later years come to be considerably modified. But the Church of South India is Episcopalian in character.
The Handbooks of the Jaffna Council of the S.I.U.C. and the J.D.C.S.I. were published in 1942 and 1959 respectively. The Constitution of the Jaffna Diocesan Council of the Church of South India together with the Institutional Appendix incorporating all amendments up to the end of the Diocesan Council of 1995 was published in 1995. Later in the year 2009, The Constitution. of the Jaffna Diocesan Council of the Church of South India was amended incorporating all the obligatory clauses of the Revised Constitution of the Church of South India.
The present Constitution (November 2016 Edition) incorporates all the obligatory and mandatory clauses of the Revised Constitution of the Church of South India Synod as proposed and passed at the Special Session of the Church of South India Synod held on 8th April 2015 in Chennai, India and later ratified by the required number of Diocesan Councils. This also incorporates all Bye-Laws that came into effect from April 08, 2015.
Nothing in this Constitution shall be of any effect which is not in accordance with the Constitution of the Church of South India of which the agreement, the Synod of the Church of South India, shall be the sole judge.
The jurisdiction of the Diocesan Council shall be the work of the Jaffna Diocese of the Church of South India as allotted to the Diocese by the American Ceylon Mission at the time of the official banding over of the Mission on 20th October 1947 soon after the birth of the Diocese on 27th September 1947 at the very first meeting of the Executive Committee of the Jaffna Diocese of the Church of South India.
This does not preclude any adjustments that may at any time be made with respect to certain definite areas and portions subject to the approval of the Synod of the Church of South India.
The Office of the Jaffna Diocese of the Church of South India (hereinafter called the Diocesan Office) shall be situated in the Cathedral Precincts, Vaddukoddai, and / or at such other place or places as the Diocesan Council or its Executive Committee may, from time to time decide.

தென்னிந்தியத் திருச்சபை யாழ்ப்பாண ஆதீனக் கைந்நூல் - 1959 ல் இருந்து

மிஷனரிமார் வருமுன் கிறிஸ்தவ வரலாறு

பூர்வகாலம்

கிறிஸ்துவின் சீடர்களான தோமாவும் பர்தலோமேயும் அல்லது எத்தியோப்பிய இராணி கந்தாகேயின் அரண்மனை அதிகாரியும் இலங்கையில் சுவிசேஷம் அறிவித்தார்கள் என்ற கதைகள் உள்ளன. ஆனால் அவற்றுக்கு உறுதியான ஆதாரங்கள் இல்லை.

ஆனால் கி.பி. 6ஆம் நூற்றாண்டில் அலெக்சாந்திரியாவைச் சேர்ந்த கொஸ்மஸ் இந்திகோப்ளூஸ்டஸ் என்ற பயணி, தனது “கிறிஸ்தவ பூமிசாஸ்திரம்” என்ற நூலில், அக்காலத்தில் இலங்கையில் கிறிஸ்தவர்கள் வாழ்ந்ததாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அவர்களுக்கு குருமார்களும் உதவிக் குருமார்களும் இருந்தனர். அவர்கள் முறையான ஆராதனை வழக்கத்தையும் பின்பற்றினர்.

ஆனால் இவர்கள் பெரும்பாலும் பர்சிய மற்றும் இந்திய வணிகர்கள் என்றும், உள்ளூர் மக்களல்ல என்றும் அவர் கூறுகிறார். அவர்கள் வட இலங்கையின் துறைமுகப் பகுதிகளில் வாழ்ந்திருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது.

போர்த்துக்கேயர் காலம்

16ஆம் நூற்றாண்டில் போர்த்துக்கேயர் இலங்கைக்கு வந்தனர். அவர்கள் 1505ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் காலடி வைத்தனர்.

1548ஆம் ஆண்டில் யாழ்ப்பாணத்தில் ரோமன் கத்தோலிக்க மதம் அறிமுகமானது. அக்காலத்தில் யாழ்ப்பாண அரசரின் சில மக்கள் அந்த மதத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர். ஆனால் 1620ஆம் ஆண்டு போர்த்துக்கேயர் யாழ்ப்பாணத்தை கைப்பற்றிய பின்னரே தங்கள் மதப்பணியை முழுமையாக மேற்கொள்ள முடிந்தது.

யாழ்ப்பாணம் 32 ஆலயப் பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது.

* கரையோரப் பகுதிகளில் பிரான்சிஸ்கன் குருமார்கள் பணியாற்றினர்.
* உள்நாட்டுப் பகுதிகளில் யேசு சபை (Jesuits) குருமார்கள் பணியாற்றினர்.

பிரான்சிஸ்கன் குருமார்கள் மானிப்பாய், கோப்பாய், பருத்தித்துறை, புத்தூர், வேலணை, சாவகச்சேரி, அல்லைப்பிட்டி, சுண்டிக்குளி மற்றும் யாழ்ப்பாணம் போன்ற இடங்களில் ஆலயங்களை அமைத்தனர்.

யேசு சபையினர் காரைநகர், வட்டுக்கோட்டை, தெல்லிப்பழை, சங்கானை, பண்டத்தரிப்பு, மல்லாகம், சுளிபுரம், மயிலிட்டி, தம்பகாமம் மற்றும் பழை போன்ற இடங்களில் ஆலயங்களை அமைத்தனர்.

அந்தக் காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் 40 முதல் 50 வரை ரோமன் கத்தோலிக்க குருமார்கள் இருந்ததாகவும், பெரும்பாலான மக்கள் கத்தோலிக்கர்களாக மாறியிருந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.

ஒல்லாந்தர் காலம்

1658ஆம் ஆண்டு ஒல்லாந்தர் (டச்சுக்காரர்) யாழ்ப்பாணத்தை கைப்பற்றினர். அவர்களுடன் பிலிப் பல்தேயஸ் என்ற குருவும் வந்தார். அவர் யாழ்ப்பாண சபைகளின் நிலையைப் பற்றி விரிவாக எழுதியுள்ளார்.

ஒல்லாந்தரும் யாழ்ப்பாணத்தை 32 ஆலயப் பகுதிகளாகப் பிரித்தனர். ஒவ்வொரு ஆலயத்துடனும் ஒரு பள்ளிக்கூடம் இணைக்கப்பட்டிருந்தது.

ஆசிரியர்கள்:

* ஆராதனைகளை நடத்தினர்.

* ஞானஸ்நானம், திருமணம் மற்றும் பிற பதிவுகளைப் பராமரித்தனர்.

1663ஆம் ஆண்டில் யாழ்ப்பாணத்தில் 12,387 ஞானஸ்நானம் பெற்ற பிள்ளைகள் இருந்தனர். மொத்தமாக 65,000 பேர் புராட்டஸ்தாந்து மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தனர்.

1688ஆம் ஆண்டில் இந்த எண்ணிக்கை 180,000 ஆக உயர்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அரசுப் பணிகள் மற்றும் சில சலுகைகள் புராட்டஸ்தாந்து மதத்தவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டதால் பலர் அந்த மதத்தில் சேர்ந்தனர்.

1722ஆம் ஆண்டில் 189,000 பேர் புராட்டஸ்தாந்து மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தனர்.

புராட்டஸ்தாந்து மதத்தின் வீழ்ச்சி

1722ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு புராட்டஸ்தாந்து மதத்தின் செல்வாக்கு குறையத் தொடங்கியது.

இதனால் இந்தியாவின் தரங்கம்பாடியில் இருந்த மிஷனரிமார்களின் உதவியை ஒல்லாந்து அரசு நாடியது. அதன் அடிப்படையில் கிறிஸ்தியன் பிரெட்ரிக் ஷ்வார்ட்ஸ் 1760ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்திற்கு வந்து பணியாற்றினார்.

அவர் பருத்தித்துறையில் இருந்த ஒரு பெரிய புளியமரத்தின் கீழ் பிரசங்கித்தார். அதே இடத்தில் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பல்தேயஸும் பிரசங்கித்திருந்தார். அந்த மரம் 1952ஆம் ஆண்டு புயலால் விழுந்து அழிந்தது.

1759ஆம் ஆண்டு புதிய ஏற்பாடு தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டது.

உண்மையான கிறிஸ்தவர்கள்

பலர் உலக நன்மைகளுக்காக கிறிஸ்தவர்களாக மாறியிருந்தாலும், உண்மையான விசுவாசிகளும் இருந்தனர்.

பல்தேயஸ் மற்றும் ஆங்கிலேய குருவான கோர்டினர் ஆகியோர், சில இலங்கை கிறிஸ்தவர்களின் விசுவாசமும் வாழ்க்கை முறையும் ஐரோப்பிய கிறிஸ்தவர்களுக்கே முன்மாதிரியாக இருந்ததாக எழுதியுள்ளனர்.

ஆங்கிலேயர் காலம்

18ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஒல்லாந்தரின் ஆட்சி பலவீனமடைந்தது. பின்னர் ஆங்கிலேயர் இலங்கையை கைப்பற்றினர். யாழ்ப்பாணமும் அவர்களது ஆட்சிக்குள் வந்தது.

1805ஆம் ஆண்டு ஆளுநர் மேட்லாண்ட் மதச் சுதந்திரத்தை எல்லோருக்கும் வழங்கினார்.

அதன் பின்னர் அரசியல் அல்லது சமூக நன்மைகளுக்காக கிறிஸ்தவர்களாக இருந்த பலர் அந்த அடையாளத்தை விட்டுவிட்டனர். இதனால் யாழ்ப்பாணத்தில் கிறிஸ்தவத்தின் செல்வாக்கு மிகவும் குறைந்தது.

ஒல்லாந்தர் காலத்தின் தோல்விக்கான காரணங்கள்

1. குருமார்களின் பற்றாக்குறை

1688ஆம் ஆண்டு 180,000க்கும் மேற்பட்ட கிறிஸ்தவர்களுக்கு 5 குருமார்கள் மட்டுமே இருந்தனர்.
1722ஆம் ஆண்டு இலங்கை முழுவதும் 500,000 கிறிஸ்தவர்களுக்கு 14 குருமார்கள் மட்டுமே இருந்தனர்.

2. உள்ளூர் மொழி அறிவின்மை

பல ஒல்லாந்து குருமார்கள் தமிழ் அல்லது சிங்கள மொழிகளை அறிந்திருக்கவில்லை. இதனால் கிறிஸ்தவ போதனைகள் மக்களிடம் ஆழமாகச் செல்லவில்லை.

3. உலக நன்மைக்காக மதமாற்றம்

அரசுப் பணிகள் மற்றும் சலுகைகள் காரணமாக பலர் கிறிஸ்தவர்களாக மாறினர். இதனால் உண்மையான விசுவாச வளர்ச்சி ஏற்படவில்லை.

4. ஆழமான விசுவாசம் இல்லாமை

பலர் கிறிஸ்தவத்தை உள்ளத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் வெளிப்படையாக மட்டும் பின்பற்றினர். இதனால் விசுவாசம் வேரூன்றவில்லை.

5. மிஷன் பணியில் குறைவு

1730ஆம் ஆண்டு இலங்கை முழுவதும் 13 குருமார்கள் இருந்தனர். 1747ஆம் ஆண்டில் அந்த எண்ணிக்கை 5 ஆகக் குறைந்தது.

6. தொடர்ச்சியான கற்றல் இல்லாமை

ஞானஸ்நானத்திற்குப் பிறகு விசுவாச வளர்ச்சிக்கான போதனை போதுமான அளவில் வழங்கப்படவில்லை.

1760ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் 182,226 ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்கள் இருந்தபோதிலும், அவர்களில் 64 பேர் மட்டுமே திருவிருந்தில் பங்கேற்றதாகக் கூறப்படுகிறது.

முடிவுரை

இவ்வாறு ஒல்லாந்தர் காலத்தில் கிறிஸ்தவம் வெளிப்படையாக வளர்ந்தாலும், அதன் அடித்தளம் பலவீனமாக இருந்தது. இதனால் அது பின்னர் வீழ்ச்சியடைந்தது.

அடுத்த நூற்றாண்டில் மிஷனரிமார் யாழ்ப்பாணத்திற்கு வந்தபோது, அவர்கள் புதிதாகச் சுவிசேஷப் பணியைத் தொடங்குவதோடு மட்டுமல்லாமல், மக்களிடையே இருந்த சந்தேகம், எதிர்ப்பு மற்றும் மனக்கடினத்தையும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

சுதேசிகள் பொறுப்பேற்ற காலம்

கொங்கிரிகேஷனல் சங்கத்தின் தொடக்க காலத்திலும், பின்னர் தென் இந்திய ஐக்கிய திருச்சபையின் யாழ்ப்பாண சபை வளர்ச்சியிலும் கனம் ஜி.ஜி. பிரவுன் ஐயர் முக்கிய பங்கு வகித்தார். அவரது சேவையால் சபை பலம் பெற்று வளர்ந்தது. அவருடன் ரீ.பி. ஹட்சன், அலின் ஆபிரகாம் போன்ற அர்ப்பணிப்புள்ள தலைவர்களும் பணியாற்றினர். பிரவுன் ஐயர் 1920ஆம் ஆண்டு மரணமடைந்தார்.

அவருக்குப் பின்னர் கனம் ஆர்.சி.பி. வெல்ச் (R.C.P. Welch) யாழ்ப்பாண சபையின் வளர்ச்சியில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். அவர் 1922 முதல் 1928 வரை செயலாளராகவும், பின்னர் பல ஆண்டுகள் தலைவராகவும் பணியாற்றினார். அவர் செய்த பல முயற்சிகள் பின்னர் சபையின் நிர்வாக மாற்றங்களுக்கு அடிப்படையாக அமைந்தன.

1926ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவிலிருந்து டாக்டர் ராக்வெல் ஹார்மன் பாட்டர் தலைமையில் ஒரு குழு வந்தது. அவர்கள் இரண்டு முக்கிய பரிந்துரைகளைச் செய்தனர்:

1. யாழ்ப்பாண சபைக்கு வெளிநாடுகளிலிருந்து வழங்கப்பட்ட நிதி உதவியை படிப்படியாக நிறுத்த வேண்டும்.
2. மிஷன் நிறுவனங்கள் உள்ளூர் மக்களின் (சுதேசிகளின்) நிர்வாகத்தின் கீழ் வர வேண்டும்.

முதல் பரிந்துரையின் விளைவாக, சபைக்கு வழங்கப்பட்ட நிதி உதவி 1931ஆம் ஆண்டில் நிறுத்தப்பட்டது.

இரண்டாவது பரிந்துரையின் அடிப்படையில் சுயநிர்வாகத் திட்டம் (Devolution Scheme) உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால் 1933ஆம் ஆண்டு சபை தனது முக்கிய பாடசாலைகளை மத்திய நிர்வாக சபைக்கு ஒப்படைக்க மறுத்ததால், அந்தத் திட்டம் முழுமையாக நடைமுறைக்கு வரவில்லை.

இதற்கிடையில், சபைகளின் பொதுநலன் மற்றும் நிர்வாகப் பணிகளை ஒருங்கிணைக்க “நிர்வாக உத்தியோகஸ்தர்” என்ற புதிய பதவி உருவாக்கப்பட்டது. இந்தப் பொறுப்பில் வெல்ச் அவர்கள் நியமிக்கப்பட்டு, 1942ஆம் ஆண்டு மரணமடையும் வரை சேவை செய்தார்.

முதல் உலகப் போருக்குப் பிறகு, கிறிஸ்தவத்தை இந்திய மக்களின் கலாச்சாரத்திற்கு ஏற்றவாறு விளக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் பல இந்திய கிறிஸ்தவ தலைவர்களிடையே உருவானது. இதன் விளைவாக 1921ஆம் ஆண்டு திருப்பத்தூரில் ஒரு கிறிஸ்தவ ஆசிரமம் தொடங்கப்பட்டது.

அதே இயக்கத்தின் தாக்கத்தால், கனம் எஸ். செல்வரத்தினம் அவர்கள் 1939ஆம் ஆண்டு மருதனார்மடத்தில் ஒரு கிறிஸ்தவ ஆசிரமத்தை நிறுவினார். அது இன்று வரை பல்வேறு கிறிஸ்தவப் பிரிவினருக்கான ஆன்மீக மையமாக இருந்து வருகிறது.

சுயநிர்வாகத் திட்டம் வெற்றியடையாதபோதிலும், பழைய முறையில் நிர்வாகத்தைத் தொடர முடியாது என்று அமெரிக்கன் போர்டின் செயலாளர் ஆல்டன் கிளார்க் வலியுறுத்தினார். அதன் விளைவாக, மிஷன் தனது நிர்வாக அமைப்பை மாற்றி, உள்ளூர் மக்களையும் அதில் இணைத்துக் கொண்டது.

மிஷனரிகளின் எண்ணிக்கை குறையத் தொடங்கியபோது, உள்ளூர் தலைவர்களின் பங்களிப்பு அதிகரித்தது. 1943ஆம் ஆண்டு வட்டுக்கோட்டையில் நடைபெற்ற “சபாசங்கத்திற்கு முந்திய மாநாடு” (Pre-Council Conference) ஒரு முக்கிய தீர்மானத்தை எடுத்தது. அதாவது, சபை மற்றும் மிஷன் பணிகள் அனைத்தும் “சினட்” (Synod) எனப்படும் ஒரே நிர்வாக அமைப்பின் கீழ் கொண்டு வரப்பட வேண்டும் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது.

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, அமெரிக்கன் போர்டு தனது பணிமுறைகளை ஆய்வு செய்ய டாக்டர் ஏ.பி. கோ தலைமையிலான குழுவை அனுப்பியது. அந்தக் குழு சினட் திட்டத்தை ஆராய்ந்து, அதனை ஆதரித்தது.

இதன் மூலம், யாழ்ப்பாண கிறிஸ்தவ சபைகளின் நிர்வாகம் படிப்படியாக வெளிநாட்டு மிஷனரிகளிடமிருந்து உள்ளூர் தலைவர்களின் கைகளுக்கு மாறத் தொடங்கியது. இது சுதேசிகள் பொறுப்பேற்ற முக்கிய வரலாற்றுக் கட்டமாக அமைந்தது.

யாழ்ப்பாண ஆதீனம் யாது?

அமெரிக்க இலங்கை மிஷன் முன்னர் செய்துவந்த திருச்சபைப் பணிகளை 1904ஆம் ஆண்டு முதல் இலங்கை கொங்கிரிகேஷனல் சங்கம் பொறுப்பேற்று நடத்தத் தொடங்கியது.

பின்னர், 1910ஆம் ஆண்டு இந்தச் சங்கம் தென் இந்திய ஐக்கிய திருச்சபையின் யாழ்ப்பாண சபாசங்கம் என்ற பெயரைப் பெற்றது.

1947ஆம் ஆண்டு உருவான Church of South India (தென் இந்திய திருச்சபை) உடன் இந்தச் சபாசங்கம் இணைந்தது. அதே ஆண்டில், அமெரிக்க இலங்கை மிஷன் தாம் மேற்கொண்டிருந்த அனைத்து பணிகளையும் இதற்கு ஒப்படைத்தது.

அதனைத் தொடர்ந்து, யாழ்ப்பாண சுதேச சுவிசேஷ சங்கமும் ஸ்திரீகள் சங்கமும் தங்களுடைய பணிகளையும் இந்த அமைப்பிடம் ஒப்படைத்தன.

இன்று, யாழ்ப்பாண ஆதீனம் என்பது தென் இந்திய திருச்சபையின் 25 ஆதீனங்களில் ஒன்றாக உள்ளது. தென் இந்திய திருச்சபை உலகளாவிய கிறிஸ்தவ திருச்சபையின் ஒரு பகுதியாக இருப்பதால், யாழ்ப்பாண ஆதீனமும் அந்த உலகளாவிய திருச்சபையின் உரிமைகள், ஆசீர்வாதங்கள் மற்றும் சுதந்திரங்களில் பங்குபெறுகிறது.

நமது ஆளுகைமுறை உருவான விதம்

இன்று நமது ஆதீனத்தில் நடைமுறையில் இருக்கும் அரசியலமைப்பு பல ஆண்டுகளாக நடந்த ஆலோசனைகள் மற்றும் மாற்றங்களின் விளைவாக உருவானது.

முதலாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, உள்ளூர் மக்களுக்கு தாங்களே தங்கள் அமைப்புகளை நிர்வகிக்கும் உரிமை வழங்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உலகம் முழுவதும் பரவியது. இதன் தாக்கம் கிறிஸ்தவப் பணிகளிலும் ஏற்பட்டது. யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்று வந்த திருச்சபைப் பணிகளின் பொறுப்பை உள்ளூர் மக்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்று அமெரிக்க மிஷன் எண்ணியது.

1926 ஆம் ஆண்டு வந்த Potter குழு, இந்த மாற்றத்திற்கான நடவடிக்கைகளை எடுக்குமாறு அமெரிக்க மிஷனை ஊக்குவித்தது. அதன் பின்னர் ஆறு ஆண்டுகள் பல திட்டங்கள் தயாரிக்கப்பட்டன. அந்தத் திட்டங்களின் நோக்கம், யாழ்ப்பாண சபாசங்கத்தின் பணிகளையும் இலங்கை அமெரிக்க மிஷனின் பணிகளையும் ஒன்றிணைத்து நடத்துவதாகும்.

ஆனால் சபாசங்கம் தனது முக்கிய பாடசாலைகளை புதிய அமைப்பின் கீழ் ஒப்படைக்க விரும்பவில்லை. இதனால் 1933 ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட மத்திய அமைப்பு முழுமையாக செயல்பட முடியாமல் போனது.

பின்னர் 1936 ஆம் ஆண்டு இலங்கைக்கு வந்த அமெரிக்க மிஷன் செயலாளர் Alden Clark, மிஷன் நிறுவனங்களின் நிர்வாகத்தில் உள்ளூர் மக்களும் பங்கேற்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். இதன் விளைவாக, இலங்கை அமெரிக்க மிஷனின் நிர்வாகத்தில் உள்ளூர் பிரதிநிதிகளும் இணைக்கப்பட்டனர்.

இருப்பினும், சபாசங்கமும் மிஷனும் என்ற இரண்டு தனித்தனி நிர்வாக அமைப்புகள் இருந்ததால் திருச்சபைப் பணிகளில் சிரமங்கள் ஏற்பட்டன. எனவே, இவற்றை ஒன்றிணைக்கும் வழிகளை ஆராய 1943 ஆம் ஆண்டு வட்டுக்கோட்டையில் “சபாசங்கத்திற்கு முந்திய மகாநாடு” (Pre-Council Conference) நடைபெற்றது.

அந்தக் கூட்டத்தின் முடிவாக “Committee of Review” என்ற குழு அமைக்கப்பட்டது. இந்தக் குழு, சபாசங்கமும் மிஷனும் மேற்கொண்ட பணிகளை ஒரே நிர்வாகத்தின் கீழ் கொண்டு வர புதிய திட்டம் ஒன்றை உருவாக்கியது. அந்தத் திட்டத்தில், “சினட்” (Synod) எனப்படும் ஒரு மத்திய அமைப்பு உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்றும், அதன் தலைவரே நிர்வாகப் பொறுப்பாளராக இருக்க வேண்டும் என்றும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.

1946 ஆம் ஆண்டு சென்னை நகரில் நடைபெற்ற தென்னிந்திய ஐக்கிய சபையின் மகாசபையில், தென்னிந்தியாவின் பல கிறிஸ்தவ மரபுகளை ஒன்றிணைக்கும் திட்டம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. ஆரம்பத்தில் யாழ்ப்பாணம் மதுரை ஆதீனத்தின் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால் 1943 முதல் யாழ்ப்பாணம் தனித்த ஆதீனமாக இருக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை முன்வைக்கப்பட்டு வந்தது.

இந்தக் கோரிக்கை 1946 ஆம் ஆண்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. இதனால் யாழ்ப்பாண ஆதீனத்திற்கான புதிய அமைப்புத் திட்டம் தயாரிக்கப்பட்டது. இந்தத் திட்டம், முன்பே Committee of Review உருவாக்கிய சினட் திட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது.

1947 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட யாழ்ப்பாணச் சபாசங்க அறிக்கையிலும், ஆதீனத்தின் அரசியலமைப்பு சினட் திட்டத்திலிருந்து பெரிதாக வேறுபடவில்லை என்று குறிப்பிடப்பட்டது.

1946 ஆம் ஆண்டு, சபாசங்கத்தின் தலைவராகவும் நிர்வாகப் பொறுப்பாளராகவும் இருந்த கனம் ச. குலேந்திரன் அவர்கள், புதிய ஆதீனத்தின் அத்தியட்சராக பரிந்துரைக்கப்பட்டார். பின்னர் 1947 ஆம் ஆண்டு தென்னிந்திய திருச்சபையின் மத்திய குழுவினால் அவர் அதிகாரப்பூர்வமாக நியமிக்கப்பட்டார்.

நமது ஆதீனத்தின் அடிப்படை விதிமுறைகள் 1947 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற விசேட சபாசங்கக் கூட்டத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. இந்த அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வருவதற்கு தென்னிந்திய திருச்சபை, யாழ்ப்பாணச் சபாசங்கம் மற்றும் இலங்கை அமெரிக்க மிஷன் ஆகிய மூன்று தரப்புகளின் ஒப்புதலும் தேவைப்பட்டது.

மேலும், சபைகளில் நான்கில் மூன்று பங்கு உறுப்பினர்களின் ஆதரவும் பெறப்பட வேண்டும் எனத் தீர்மானிக்கப்பட்டது.

இறுதியாக, 1947 ஆகஸ்ட் 16 ஆம் தேதி நடைபெற்ற யாழ்ப்பாணச் சபாசங்கத்தின் கடைசிக் கூட்டத்தில், குருமார்களும் குருத்துவப் பயிற்சியில் இருந்தவர்களும் புதிய தென்னிந்திய திருச்சபையின் விதிமுறைகளை ஏற்றுக்கொள்வதாக உறுதிமொழி அளித்து கையெழுத்திட்டனர். இதன் மூலம் புதிய ஆதீனத்தின் ஆளுகைமுறை அதிகாரப்பூர்வமாக நடைமுறைக்கு வந்தது.

, புதிய திருச்சபைக்கான திட்டம் 1947 ஆம் ஆண்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. அந்தத் திட்டத்தின்படி, புதிய திருச்சபை பல ஆதீனங்களாக (Dioceses) பிரிக்கப்பட்டு நிர்வகிக்கப்பட வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது.

தென்னிந்தியாவில் திருச்சபை ஐக்கிய இயக்கம் பல ஆண்டுகளாக நடந்துகொண்டிருந்தாலும், யாழ்ப்பாணம் மதுரை ஆதீனத்தின் ஒரு பகுதியாகவே இருந்தது. ஆனால் யாழ்ப்பாணம் தனித்துவமான பகுதி என்பதால், அது ஒரு தனி ஆதீனமாக இருக்க வேண்டும் என்று சபைத் தலைவர்கள் முடிவு செய்தனர்.

இதன் அடிப்படையில், 1946 ஆம் ஆண்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட திட்டங்களில் சில மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டன. அவற்றில் முக்கியமானது, ஆதீனத்தின் தலைவராக இருக்கும் அத்தியட்சர் (Bishop) ஆதீன சங்கத்தின் தலைவராகவும் நிர்வாகப் பொறுப்பாளராகவும் செயல்பட வேண்டும் என்பதாகும். மேலும், புதிய அமைப்பிற்கு “தென்னிந்திய திருச்சபையின் யாழ்ப்பாண ஆதீனம்” என்ற பெயரும் வழங்கப்பட்டது.

புதிய ஆதீனத்திற்கான அடிப்படை விதிமுறைகள் 1947 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 6 ஆம் தேதி யாழ்ப்பாண சபாசங்கத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டன. பின்னர் அவை இலங்கை அமெரிக்க மிஷனாலும் மற்றும் தொடர்புடைய சபைகளாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன.

யாழ்ப்பாணம் தனி ஆதீனமாக அறிவிக்கப்படுவதற்கு முன்பே, அதன் முதல் அத்தியட்சராக யாரை நியமிக்க வேண்டும் என்பது குறித்து ஆலோசிக்கப்பட்டது. 1946 ஆம் ஆண்டு, அப்போது சபாசங்கத்தின் தலைவராகவும் நிர்வாக அதிகாரியாகவும் இருந்த கனம். எஸ். குலேந்திரன் அவர்கள் பரிந்துரைக்கப்பட்டார். பின்னர் 1947 ஆம் ஆண்டு தென்னிந்திய திருச்சபை ஐக்கியக் குழுவின் மத்தியக் குழுவால் அவர் அத்தியட்சராக நியமிக்கப்பட்டார்.

1947 ஆம் ஆண்டு தென்னிந்திய திருச்சபை அதிகாரப்பூர்வமாக நிறுவப்பட்டது. அதனைத் தொடர்ந்து, பல்வேறு ஆதீனங்களுக்கான அத்தியட்சர்கள் பதவியேற்றனர். யாழ்ப்பாண ஆதீனத்தின் முதல் அத்தியட்சர் 1947 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 10 ஆம் தேதி வட்டுக்கோட்டை ஆலயத்தில் நடைபெற்ற நிகழ்வில் தனது பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார்.

யாழ்ப்பாண ஆதீனத்தின் முதல் கூட்டத்தில், இலங்கை அமெரிக்க மிஷன் தனது பணிகளை ஆதீனத்தின் பொறுப்பில் ஒப்படைக்கும் உறுதியை வழங்கியது. பின்னர் யாழ்ப்பாண சுதேச சுவிசேஷ சங்கமும், ஸ்திரீகள் சங்கமும் தங்களது பணிகளை யாழ்ப்பாண ஆதீனத்திடம் ஒப்படைத்தன. இந்த வளர்ச்சிகள் யாழ்ப்பாண ஆதீனத்தின் வலுவான அடித்தளத்தை அமைத்தன.

தென்னிந்திய திருச்சபையும் யாழ்ப்பாண ஆதீனமும் உருவாக்கமும்

யாழ்ப்பாண ஆதீனம் உருவாக்கப்பட்டதும் அத்தியட்சர் பொறுப்பேற்றதும்

1947 ஆம் ஆண்டு புரட்டாதி மாதம் 27 ஆம் தேதி, சென்னையில் 9 புதிய அத்தியட்சர்கள் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டனர். அவர்களுடன், ஏற்கனவே ஆங்கிலேய திருச்சபையில் அத்தியட்சர்களாக இருந்தும் பின்னர் தென் இந்திய திருச்சபையில் இணைந்திருந்த 5 பேரும் சேர்ந்து, புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட 14 ஆதீனங்களுக்கு நியமிக்கப்பட்டனர்.

யாழ்ப்பாண ஆதீனத்தின் அத்தியட்சராக மகாகனம் ச. குலேந்திரன் அவர்கள் நியமிக்கப்பட்டார். ஆனால், ஒவ்வொரு அத்தியட்சரும் தங்கள் ஆதீனத்தில் மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு அதிகாரப்பூர்வமாக பொறுப்பேற்க வேண்டியிருந்தது.

யாழ்ப்பாண ஆதீனத்தில் இந்த நிகழ்வு ஐப்பசி மாதம் 10 ஆம் தேதி நடைபெற்றது. அதனுடன் வழக்கமான ஐப்பசி கூட்டமும் இணைந்து நடத்தப்பட்டது. இந்த நிகழ்ச்சி வட்டுக்கோட்டை ஆலயத்தில் நடைபெற்றது. ஆலயம் மக்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பி வழிந்தது.

அத்தியட்சர் பொறுப்பேற்கும் ஆராதனையை கனம் பி. சி. டி. மேதர் அவர்கள் நடத்தினார். ஆதீனத்தின் குருமார்களின் சார்பில் கனம் ஜி. டி. தொமஸ் அவர்கள் அத்தியட்சரை வரவேற்று ஏற்றுக்கொண்டார்.

மேலும், முன்பு சென்னையில் நடைபெற்ற ஆராதனையில் தென் இந்திய திருச்சபையில் ஊழியம் செய்ய அதிகாரம் பெறாதிருந்த சில குருமார்களுக்கு, இந்த ஆராதனையில் அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது.

இறுதியாக, கனம் ஈ. கே. யேசுதாசன் மற்றும் ஜி. எம். கனகரத்தினம் ஆகியோரின் உதவியுடன் அத்தியட்சர் அவர்கள் கர்த்தருடைய திருவிருந்தை நடத்தினார். இந்த நிகழ்வு யாழ்ப்பாண ஆதீனத்தின் வரலாற்றில் முக்கியமான ஒரு மைல்கல்லாக அமைந்தது.

தென்னிந்திய திருச்சபை உருவாகும் பணிகள் நடைபெற்று கொண்டிருந்த காலத்தில், புதிய திருச்சபைக்கான திட்டம் 1947 ஆம் ஆண்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. அந்தத் திட்டத்தின்படி, புதிய திருச்சபை பல ஆதீனங்களாக (Dioceses) பிரிக்கப்பட்டு நிர்வகிக்கப்பட வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது.

ஆதீன சங்கத்தின் முதல் கூட்டம்

ஸ்தாபன அத்தியட்சாதீன சங்கத்தின் முதல் கூட்டம் ஐப்பசி மாதம் 27ஆம் தேதி நடைபெற்றது. இந்தக் கூட்டத்திற்கு முன்புபோல அல்லாமல் புதிய முறையில் பிரதிநிதிகள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். அதனால், ஒவ்வொரு சபையும் தங்களுடைய பிரதிநிதிகளை புதிதாகத் தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பியிருந்தன. பதவியின் அடிப்படையில் உறுப்பினர்களாக இருந்தவர்கள் தங்களுடைய உரிமையின்படி கலந்து கொண்டனர்.

மற்ற உறுப்பினர்கள் பழைய தென் இந்திய ஐக்கிய சபை யாழ்ப்பாணச் சங்கம் மற்றும் இலங்கை அமெரிக்கன் மிஷன் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு குழுவினால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு அனுப்பப்பட்டிருந்தனர்.

இந்தக் கூட்டத்தில் இலங்கை அமெரிக்கன் மிஷனின் தலைவர் திரு. S. K. Bunker அவர்கள், மிஷனின் பணிகளை அத்தியட்சாதீன சங்கத்திடம் ஒப்படைத்தார். மேலும், இதுவரை மிஷன் சங்கத்துடன் தொடர்புடைய அனைவரின் சார்பிலும், கிறிஸ்தவ சபையில் உருவாகியிருந்த புதிய ஐக்கியத்திற்கு ஆதரவாக முழு ஒத்துழைப்பை வழங்குவதாக உறுதியளித்தார்.

தென் இந்திய திருச்சபை – யாழ்ப்பாண ஆதீனத்தின் அடிப்படை விதிகள்

நோக்கங்கள்

இந்த அமைப்பின் முக்கிய நோக்கங்கள் பின்வருமாறு:

கிறிஸ்துவின் நற்செய்தியை அறிவித்தல்

இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தையும் போதனைகளையும் மக்களுக்கு அறிவித்தல்.
கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை முன்மாதிரியாக வாழ்ந்து காட்டுதல்.
மக்களை கிறிஸ்தவ அனுபவத்திற்குள் வழிநடத்துதல்.
இயேசு கிறிஸ்துவை இரட்சகராகவும் ஆண்டவராகவும் ஏற்றுக்கொள்ள மக்களுக்கு வாய்ப்பளித்தல்.
அவர்களை கிறிஸ்தவ வணக்கம், போதனை மற்றும் ஐக்கியம் நிறைந்த திருச்சபை வாழ்க்கைக்குள் இணைத்தல்.
போதகப் பணி, சுவிசேஷப் பணி, கல்வி, தொழிற்பயிற்சி, சுகாதார சேவை, பொருளாதார மற்றும் சமூக சேவைகள் போன்றவற்றில் ஈடுபடுதல்.

நாடுகளுக்கிடையேயான நல்லுறவை வளர்த்தல்

இலங்கை மற்றும் அமெரிக்க மக்களுக்கிடையில் நல்லெண்ணத்தையும் புரிந்துணர்வையும் வளர்த்தல்.
அமெரிக்கன் போர்டு அமைப்பிற்கும் அதன் ஆதரவாளர்களுக்கும் யாழ்ப்பாண ஆதீனத்தின் பணிகளை அறிமுகப்படுத்துதல்.
பணியாளர்கள், வளங்கள் மற்றும் நிதி உதவிகளை பரிமாறிக் கொள்ளுதல்.

நிறுவனங்களையும் பணிகளையும் ஒருங்கிணைத்து நடத்துதல்

யாழ்ப்பாண சபை, இலங்கை அமெரிக்க மிஷன் மற்றும் அமெரிக்கன் போர்டு ஆகியவற்றால் நடத்தப்பட்ட நிறுவனங்கள் மற்றும் பணிகளை ஒருங்கிணைத்து மேற்பார்வையிடுதல்.
இப்பணிகளுக்குத் தேவையான நிதியை திரட்டுதல், பெறுதல், பாதுகாத்தல் மற்றும் முதலீடு செய்தல்.
தேவையானபோது பிற அமைப்புகளுக்கு நிதி உதவி வழங்குதல்.
புதிய கிறிஸ்தவ நிறுவனங்கள் மற்றும் சேவை முயற்சிகளைத் தொடங்கி நடத்துதல்.
ஏற்கனவே இயங்கிவரும் நிறுவனங்களையும் பணிகளையும் தொடர்ந்து வளர்த்தல் மற்றும் வலுப்படுத்துதல்.

இவ்வாறு, யாழ்ப்பாண ஆதீனத்தின் பணிகள் சுவிசேஷப் பணி, கல்வி, சமூக முன்னேற்றம் மற்றும் கிறிஸ்தவ சேவையை வளர்ப்பதை முக்கிய நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

நூற்றாண்டு விழாவும் ஒரு மீள் பார்வையும்

1916 ஆம் ஆண்டு, இலங்கை அமெரிக்க மிஷனின் 100வது ஆண்டு விழா வட்டுக்கோட்டையில் மிகச் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டது. இந்த விழாவில் அமெரிக்கன் போர்டு சங்கத்தின் பிரதிநிதிகளாக உவாணர் (Warner) மற்றும் ஈ. எல். சிமித் (E. L. Smith) ஆகியோர் கலந்து கொண்டனர்.

அந்த நேரத்தில், பத்து ஆண்டுகளாக சேகரிக்கப்பட்டிருந்த “சகாப்த நிதி” 21,000 ரூபாயை எட்டியிருந்ததாக அறிவிக்கப்பட்டது. மேலும், கடந்த 100 ஆண்டுகளில் மிஷன் செய்த பணிகளை எடுத்துக்கூறும் உரைகளும் காட்சிகளும் இடம்பெற்றன.

மிஷனரிகள் யாழ்ப்பாணத்திற்கு வந்த காலத்திலிருந்து நடந்த பணிகளைப் பார்ப்பது முக்கியமானது. அவர்கள் வந்தபோது, யாழ்ப்பாணத்தில் கிறிஸ்தவம் மிகவும் பலவீனமடைந்திருந்தது. ஒல்லாந்தர் ஆட்சிக் காலத்தில் நடந்த சில செயல்களால், பலரின் மனதில் கிறிஸ்தவத்திற்கு எதிரான எண்ணங்களும் இருந்தன.

இதனால், சுவிசேஷத்தைப் பரப்ப அதிக உழைப்பு, அர்ப்பணிப்பு மற்றும் தியாகம் தேவைப்பட்டது. மிஷனரிகள் அதனை மனமுவந்து செய்தனர். 100 ஆண்டுகளுக்குள் 125 வெளிநாட்டு மிஷனரிகள் யாழ்ப்பாணத்தில் பணியாற்றினர். 1916 ஆம் ஆண்டில் மட்டும் 16 மிஷனரிகள் அங்கு சேவை செய்து கொண்டிருந்தனர்.

சபைகளின் எண்ணிக்கையும் விசுவாசிகளின் எண்ணிக்கையும் தொடர்ந்து அதிகரித்தன. 1855 ஆம் ஆண்டில் 7 சபைகள் இருந்தன. ஆனால் 1916 ஆம் ஆண்டில் அது 21 ஆக உயர்ந்தது. 1855 ஆம் ஆண்டில் திருவிருந்தில் பங்கேற்றவர்கள் 376 பேர் இருந்தனர். 1916 ஆம் ஆண்டில் அந்த எண்ணிக்கை 2,265 ஆக உயர்ந்தது. மொத்த கிறிஸ்தவ சமுதாயத்தின் எண்ணிக்கை 3,507 ஆக இருந்தது.

ஒல்லாந்தர் ஆட்சிக் காலத்தில் கிறிஸ்தவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் இரண்டு லட்சமாக இருந்தாலும், அந்தக் காலத்திற்கும் 1916 ஆம் ஆண்டிற்கும் இடையில் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு இருந்தது. 18ஆம் நூற்றாண்டில் கிறிஸ்தவம் ஐரோப்பியர்களின் மதமாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால் 1916 ஆம் ஆண்டில் அது உள்ளூர் மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட, அவர்களுடைய சொந்த விசுவாசமாக வளர்ந்திருந்தது.

தென்னிந்திய திருச்சபையின் (CSI) மூவகை குருத்துவ ஊழியம்

1947 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு நமது சபைகளில் ஒரே வகையான குருத்துவ ஊழியம் மட்டுமே இருந்தது. ஆனால் 1947 ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு, குருத்துவ ஊழியம் மூன்று நிலைகளாக அமைக்கப்பட்டது. அவை:

1. அத்தியட்சர் (Bishop)
2. குரு (Presbyter/Priest)
3. உதவிக்குரு (Deacon)

இப்போது இம்மூன்று நிலைகளின் பொருளையும் பணிகளையும் சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.

அத்தியட்சர்

“அத்தியட்சர்” என்பதன் பொருள் மேற்பார்வையாளர் அல்லது கண்காணிப்பாளர் என்பதாகும்.

1919 ஆம் ஆண்டு தரங்கம்பாடியில் நடைபெற்ற சபை ஐக்கியக் கூட்டத்தில், சபை ஐக்கியத்திற்காக அத்தியட்சர் முறை அவசியம் என்று வலியுறுத்தப்பட்டது.

புதிய ஏற்பாட்டு காலத்திலேயே இந்த முறை இருந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. தீமோத்தேயு மற்றும் தீத்து போன்றோர் அத்தியட்சர் பணியைச் செய்தவர்களாக இருக்கலாம் என்று சிலர் கருதுகின்றனர்.

கி.பி. 100 ஆம் ஆண்டுக்குள் ஆசியாவின் பல சபைகளில் அத்தியட்சர் முறை பரவியிருந்தது. பின்னர் உலகின் பல பகுதிகளில் இது வளர்ச்சி பெற்றது. சில சபைகள் இதனைத் தொடர்ந்தும், சில சபைகள் சீர்திருத்த காலத்தில் இதனை விட்டும் சென்றன.

CSI சபை அத்தியட்சர் முறையை ஏற்றுக்கொண்டாலும், இதுவே மட்டுமே சரியான முறை என்று போதிப்பதில்லை. இதனைப் பின்பற்றாத சபைகளையும் குறைத்து மதிப்பதில்லை.

ஒரு அத்தியட்சரின் அபிஷேகம் பொதுவாக மூன்று அத்தியட்சர்களால் நடத்தப்படுகிறது. அத்தியட்சராகத் தேர்வு செய்யப்படுபவர்:

* ஏற்கனவே குருவாக இருக்க வேண்டும்.
* 30 வயதுக்கு மேற்பட்டவராக இருக்க வேண்டும்.

அத்தியட்சரின் முக்கியப் பொறுப்புகள்:

* ஆதீனத்தின் ஆன்மீக மற்றும் நிர்வாக மேற்பார்வை.
* குரு மற்றும் உதவிக்குரு அபிஷேகங்களை நடத்துதல்.
* திடப்படுத்தல் (Confirmation) ஆராதனையை நடத்துதல்.

குரு

1947 ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு அபிஷேகம் பெறும் அனைத்து குருமார்களும் அத்தியட்சர் முறையின் கீழ் அபிஷேகம் பெறுகின்றனர்.

1947 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு அபிஷேகம் பெற்றவர்கள் CSI சபையின் விதிமுறைகளை ஏற்றுக்கொண்ட பின்னரே அதன் கீழ் ஊழியம் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்டனர்.

குருவின் முக்கியப் பொறுப்புகள்:

* திருவிருந்து (Holy Communion) நடத்துதல்.
* ஞானஸ்நானம் வழங்குதல்.
* சபை மக்களை ஆன்மீகமாக வழிநடத்துதல்.

குருவாக அபிஷேகம் பெறுபவர்:

* முன்பே உதவிக்குருவாக இருக்க வேண்டும்.
* 24 வயதுக்கு மேற்பட்டவராக இருக்க வேண்டும்.
* நைசிய விசுவாச அறிக்கையையும் CSI சபையின் போதனைகளையும் ஏற்றுக்கொள்வதாக உறுதி அளிக்க வேண்டும்.

உதவிக்குரு

உதவிக்குரு நிலையும் CSI சபை உருவான பிறகு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.

புதிய ஏற்பாட்டில் இந்நிலை “உதவிக்காரர்” (Deacon) என்ற பெயரில் காணப்படுகிறது.

உதவிக்குருவின் பணிகள்:

* ஞானஸ்நானத்தை நடத்தலாம்.
* திருவிருந்து ஆராதனையில் குருவுக்கு உதவலாம்.
* சபையின் சேவை மற்றும் நிர்வாகப் பணிகளில் பங்கேற்கலாம்.

உதவிக்குருவாக அபிஷேகம் பெறுபவர்:

* 23 வயதுக்கு மேற்பட்டவராக இருக்க வேண்டும்.
* அத்தியட்சரால் அபிஷேகம் பெற வேண்டும்.

சுருக்கம்

CSI சபையின் குருத்துவ ஊழியம் மூன்று நிலைகளைக் கொண்டது:

* அத்தியட்சர் – சபையின் மேற்பார்வையாளர்.
* குரு – சாக்கிரமெந்துகள் மற்றும் சபை ஊழியங்களை நடத்துபவர்.
* உதவிக்குரு – குருவுக்கு உதவி செய்து சேவை ஊழியத்தில் ஈடுபடுபவர்.

இந்த மூன்று நிலைகளும் இணைந்து சபையின் ஆன்மீக வாழ்க்கையையும் ஒழுங்கையும் பேணுகின்றன.

Office Hours

Mon-Fri: 08:30 – 14:00
Sat: 08:300 – 13:00

Address

Diocesan Office
Vaddukoddai
Jaffna, Sri Lanka

Partner with us in transforming lives through faith, service, and compassion. Your support helps us bring hope and care to communities in need.

DONATE US